เรื่องราวต่างๆที่แวะเวียนมาทักทายในชีวิตเรา...ยอมรับว่ามันทำให้เรารู้สึกท้อบ้าง

แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้นเหมือนกัน...

เราก็เป็นแค่คนๆหนึ่ง ที่ต้องเกิดมาเพื่อชดใช้กรรมเหมือนคนอื่นๆ....

บางทีอยากจะโทษลม.....ลมเอยลมพัด เหตุไฉนถึงพัดสิ่งไม่ดีมาให้เรา

บางทีอยากจะโทษน้ำ.....น้ำเอยน้ำ...  ถ้าหากใจของคนกว้างใหญ่ดั่งน้ำในมหาสมุทรได้ คงดี

บางทีอยากจะโทษต้นไม้...ต้นไม้เอยย สูงใหญ่ให้ร่มเงา แต่กลับไม่ช่วยกำบังความโชคร้ายได้เลย

บางทีอยากจะโทษดินทราย...ดินเอ๋ยดินทราย ปลูกต้นไม้ให้เจริญเติบโตได้..แต่กลับปลูกฝังคุณธรรมเข้าไปในจิตใจคนเราไม่ได้

บางทีอยากจะโทษฟ้า....ฟ้าเอยฟ้า หากฟ้ามีพรห์มลิขิตจริงอย่างที่มนุษย์เชื่อ  ตอบได้ไหมทำไมพรห์มลิขิตต้องส่งคนมาทำร้าย

จิตใจอันบอบบางของคนๆนี้

บางทีอยากจะโทษกระจกเงา...กระจกเอยย ทุกคนเคยส่องเจ้า  ต่างมองดูและชื่นชมหน้าตาของตน แต่กระจกกลับไม่เคยทำให้ใครกลับมามองดูย้อนตัวเองเลย....??

และตัวเราเอง....เราเอ๋ยเรา  เราก็เป็นปทุชนคนธรรมดาคนหนึ่งเราไม่เคยใช้วาจาทำร้ายใครรุนแรง ...แต่สิ่งที่ได้มันช่างไม่ยุติธรรมสำหรับตัวเราเอาซะเลย

สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็น" บทเรียนราคาไม่แพง " ต้องขอขอบคุณบทเรียนเล่มนี้จิงๆ ถึงแม้มันจะราคาไม่แพง

แต่มันก็สอนให้เรารู้อะไรหลายอย่างในการดำรงชีวิตอยู่บนโลกแห่งความเป็นจิง   และบทเรียนเล่มนี้ทำให้เรามีภูมิคุ้มกันมากขึ้น

///การที่คนเรารู้สึกผิดและละอายต่อบาป มันสมควรแก่การให้อภัย 

///แต่คนที่ผิดแล้วไม่รู้สึกละลายต่อการกระทำนั้น  ควรที่กลับคืนสู่สภาพเดิมที่ทำได้แค่ กิน นอน สืบพันธุ์ มันน่าจะดูดีกว่าที่จะมาแฝงตัวแล้วใช้คำว่า  ''สัตว์ประเสริฐ์ '' บังหน้า